Slalom szybki wydaje sie prosta figura, ale wymaga wprawy. Nalezy zarowno dobrac odpowiednia nitke przejazdu (pokonujemy go zajezdzajac zaraz za pacholkiem, a nie srodniem pomiedzy) jak i prace gazem i hamulcem (hamulcami).
Zeby sprawdzic postepy ustawialem sobie w linii 8 pacholkow co 5m i mierzylem czas przejazdu z nawrotka (zamieniajac strone omijania pierwszego pacholka co jakis czas). Bylo widac czy sa postepy.
PS.
Jako ciekawostke dodam, ze w japonskiej motogymkhanie ichnia organizacja JAGE mam przepisy, wg ktorych podczas planowania trasy zawodow musza pojawic sie pewne okreslone figury. U nas takich przepisow nie ma, ale na kazdych zawodach mozna spodziewac sie zestawu pewnych typowych figur. One moga roznic sie nieco odlegloscia pacholkow i innymi drobnymi "udziwnieniami", ale mozesz byc pewiem, ze na trasie spotkasz:
- slalom szybki
- lustro
- rotacje 360* (najczesciej w obi kierunkach lub ponad 360*)
- nawrotke 270*
- slalom rozstawiony
- brame
- jakis objazd w duzym zlozeniu; duza osemke
Wszystko w rekach kreatywnego projektanta trasy. W praktyce to gymkhaner, ktory wie co jest proste a co trudne i czasami stara sie umiescic w niej jakis swoj "smaczek" (typu potrojna rotacja

), jednak trasa musi byc tak zaprojektowana, zeby slabsi zawodnicy mogli ja przejechac (wolniej, ale bez akrobacji) oraz byc mozliwa do zapamietania w okreslonym czasie. Japonskie JAGE rekomenduje, aby stosunek pamiec/umiejetnosci charakteryzujacy trase byl 20/80%. Jesli mamy do dyspozycji wiekszy plac, najczesciej sa wyrazne sekcje/figury. Wtedy dana czesc trasy jedziesz tylko raz. Przy mniejszych placach musimy dane ustawienie pacholkow czasami przejechac ponownie nieco inna nitka i wtedy jest wieksze prawdopodobienstwo, ze sie pogubimy. Wiadomo, ze dochodzi lekki stresik podczas rywalizacji i nawet najlepszym zawodnikom zdarza sie pomylic trase przejazdu. To normalne i nikt poza samym zawodnikiem nie robi z tego tragedii.
